Het mooiste van wonen in een ander land is dat je daardoor bijzondere mensen treft. In een land waar 85% expats wonen blijven weinig Locals over, of eigenlijk er zijn er gewoon niet zoveel.

In de jaren dat wij hier wonen komen wij toch redelijk vaak met Emirati, zoals de lokale bevolking genoemd wordt, in contact en nog vaker zit daar een uitnodiging aan vast: Ben je in de buurt? Kom dan zeker even langs. 

Ondanks dat afspraken maken hier onbegonnen werk is (daar zal ik nog wel eens iets over vertellen) is zo'n uitnodiging bijzonder gemeend en men zou heel erg teleurgesteld zijn als je niet even 'aan komt' mocht je in de buurt zijn.

Onder het kopje Meet the Locals" vertel ik over een aantal van deze soms bijzondere ontmoetingen.

Een van mijn Local vriendinnen hier, woont met regelmaat een paar dagen in hetzelfde gebouw als wij (om voor haar zoon te zorgen die hier woont en werkt) en de rest van de week in haar eigen huis, een paar emiraten verderop. Wanneer we nou eens op bezoek kwamen daar? Een soort van afspraak gemaakt en dat gecombineerd met een tripje die kant op.

Eenmaal in het dorp aangekomen een berichtje gestuurd: wij zijn in de buurt! Ben je thuis en 'waar woont je huis'? Ze was thuis (dat had evengoed niet zo kunnen zijn) en ze stuurde een locatie. Na nog wat verdwalinkjes over niet bestaande wegen en gemiste afslagen vonden we het huis, nou ja villa, of eigenlijk: landgoed. Voor alle zekerheid toch nog even gebeld maar we waren goed. Oprijlaan op, door de poort en parkeren op de binnenplaats die het formaat had van een dorpsplein.

"De traditionele 'bankstellen' zijn laag bij de grond"

De deur ging open en na het standaard begroetingsritueel op het bordes en nadat we onze schoenen hadden uitgetrokken, gingen we naar binnen en stonden gelijk in de enorme woonkamer. We mochten links een plekje uitzoeken op één van de vier donkerbruin met groene bankstellen. ... aan de mannenkant. Aan de andere kant van de enorme balzaal was nog een zithoek met een flink aantal banken, stoelen en bijpassende tafels, gezien de kleur paars/roze en bloemetjes behang de kant voor de dames. Bij de meer traditionele families kan het gebeuren dan mannen en vrouwen strikt gescheiden zitten, maar vaker en zeker als er bezoek is zit iedereen gezellig bij elkaar.

Luxury antique majlis arabic sofa or modern.jpg 350x350

Er is een duidelijk onderscheid tussen moderne en traditionele bankstellen. De moderne hebben namelijk pootjes en zijn daardoor wat hoger. Je gelooft je ogen niet als je ergens binnenkomt en het bankstel is knal fluo groen, of gillend paars met gouden pootjes of andere frutsel. Grijs of bruin is hier not done. 🤷‍♀️

De traditionele 'bankstellen' zijn laag bij de grond, het is eigenlijk meer een 'kussenset met leuningen' vaak bekleed met de traditionele handgeweven (Al Sadu) patronen. Handgemaakt is het weefsel van geiten en kamelen haar, uiteraard zijn er ook machinaal gemaakte stoffen te koop.

Floor sofaSadu patronen

Er werd koffie, thee, water en vers gemaakt vruchtensap op tafel gezet. Grote schaal met fruit, dadels en andere vooral zoete hapjes en we moesten zeker dit proeven en dat eten. Vergeet je dieet 'You have to eat' is de kreet.

Na wat hapjes en slokjes gingen we 'even' het huis bekijken. Voor alle vier de kinderen en hunzelf een giga grote slaapkamer met kastenwand, zithoek, studeerhoek en eigen badkamer en vanzelfsprekend een bed. Allemaal hun eigen kleur/decor. Verder nog een aantal gastenkamers die qua formaat niet onder deden voor de rest. Nog wat ruimtes om de was te drogen en te strijken enz. In de grote hal die alle slaapkamers verbond, nog maar een paar zithoeken en tafels. Was de huiskamer al een balzaal, de binnenkeuken was bepaald ook niet klein te noemen. En natuurlijk was er ook nog een keuken buiten en een aantal toiletten.

"You have to eat!"

Afijn toen we twee weken later terug kwamen... oké zó groot was het huis ook weer niet 😅, nog een poosje gezellig zitten praten, her en der handjes geschud met de langs wandelende familie die in en uit liep. Toen kennisgemaakt gemaakt met Opa en daarmee schaterlachend een praatje gemaakt met handen en voeten en onze uiteraard niet toereikende Arabische woordenschat. Het werd het tijd voor het avondeten.

Géén kans dat we voor het eten zouden vertrekken. De grote tafel werd gedekt, omdat er gasten waren, normaliter eten ze 'zittend op de grond' , waarbij het tapijt wordt afgedekt door grote vellen plastic. De kinderen en andere famile kwamen zitten en het eten werd op tafel gezet. Uiteraard werd er van alles op ons bord gestapeld, stukje vlees dit, hapje daar en dit moet je proeven: 'You have to eat!' klonk het weer.

Het eten was zoals altijd superlekker dus iedereen blij en tevreden. Nog wat nagepraat en afscheid genomen, richting huis. Onderweg zei ik tegen Jouke, die niet mee was gegaan met het rondje huis kijken, (dat is namelijk een vrouwending),  ik weet het niet zeker hoor, maar 25 bankstellen.... minimaal... Die moest ik wel even uitleggen...

Pin It