Mijn bijna dagelijkse wandeling naar de buurtsuper is eigenlijk altijd een uitje. Het begint al in de lift met een van de (on) bekende buren, even een praatje na het standaard ‘how are you',  vaak over het weer: Too much hot! Dat mensen klagen over de regen zul je hier nooit meemaken, het regent bijna nooit en als dat wel gebeurt dan rennen we met zijn allen naar buiten voor foto’s en selfies en filmpjes! Yup.. ik ook!
De deur uit en linksaf, even zwaaien naar de Apotheker en ik zie dat de assistent zijn hoofd heeft geschoren, waardoor hij er best heel anders uitziet.
Even ‘how are you’ tegen het meisje van de souveniers winkel. Een lief Filipijns meisje, die altijd groet en in is voor een praatje. Als ik af en toe de winkel inloop, wandelt ze blij kwetterend met me mee. De jongeman van het naastgelegen Filipijnse restaurant deelt op de stoep kortingsbonnen uit aan de voorbijgangers. Inmiddels weet hij dat ik ervoor bedank want anders heb ik straks meer bonnetjes dan hij! Soms draagt hij ook buiten zijn haarnetje en dan plaag ik hem een beetje: bang dat je haar door de war waait? Flauw grapje waar we allebei om grinniken.

'Ik hoef geen originele krokodillen huid'


De volgende winkel is een ‘gordijnen’ winkel. Er werkt al jaren een meisje die ik nog nooit heb zien glimlachen. Vaak staat ze in de deuropening een beetje voor zich uit te staren. Ik groet altijd, soms krijg ik een knikje, maar er kan géén lachje af. Bij het restaurant op de hoek staat een lijkbleek -geschminkt noem ik het maar- meisje. Als het warm is staat ze binnen en anders buiten. Ze is wat schichtig, verlegen en de bleek makende make-up maakt dat ze er een beetje spooky uitziet. Ze deelt foldertjes uit en doet de deur open. Is ook een baan. Ik knik en ze knikt terug.

Ik steek de straat over en word grinnikend aangesproken door met meisje van de Koreaanse make-up winkel: Madam we have promotion! Waarop ik antwoord: Again?? Waarop we beiden in de lach schieten. Ze weet intussen dat ik elke dag langskom, dat ik geen moeite heb met mijn sproetjes en er waarschijnlijk toch geen 10 jaar jonger ga uitzien door hun make-up te gebruiken. Heb beloofd binnenkort een keer in de winkel te komen kijken, maar om heel eerlijk te zijn: het foldertje maakt me niet echt hoopvol. Ik hoef geen originele krokodillen huid en de foto's linksboven maken me een beetje bang... 😨

Folder

Voor me uit loopt een jongedame. Ze doet een dappere poging te cat-walken op de, voor haar dunne beentjes, veel te hoge hakken. De stoep/straat is redelijk vlak, maar het is géén parket en de stoepen zijn hoog. Ze klautert de stoeprand af strompelt over de straat en beklimt de volgende stoep met elastieken knietjes en geknakte enkeltjes. Tussendoor tettert ze in haar telefoon die ze zo goed mogelijk bij haar oor, ergens verstopt onder een verwarde massa ‘smurfenblauw’ haar, probeert te houden. Af en toe zwaait ze met beide armen om haar evenwicht te bewaren. Bepaald niet het elegante ‘schrijden’ wat ze voor ogen had.

IMAG1017 600 1064SAM 4370 600 450


Ik wandel langs de Perzische tapijten winkel en zwaai naar de eigenaar wiens glimmende schedel altijd wel ergens door het raam te zien is. De deur gaat open en ik moet binnenkomen, er is karak (zwarte thee met cardamon, safraan melk en suiker) en ik moet een kopje meedrinken. Het is een mooie winkel, stampvol met opgerolde en opgevouwen tapijten, antieke spulletjes en handgemaakte tassen. We praten wat, hij laat me zien waar hij mee bezig is: een oud tapijt waar met engelengeduld weer nieuwe draadjes in gemaakt worden. In kleermakerszit op de grond vertelt hij hoeveel uren het kost om zo’n tapijt te maken en laat me zien hoe de oude draadjes vervangen worden. Inmiddels mist hij drie voortanden waardoor hij nog moeilijker te verstaan is, maar we redden ons.

SAM 3631 600 482

chai 975685 1280 600 400

Ik zwaai naar de lijstenmaker in de winkel ernaast, waar ik ook met enige regelmaat op de thee moet komen. Boodschappen doen is niet iets wat even snel gaat!

De security van het wisselkantoor zwaait breed glimlachend de deur open om ‘good evening Madam’ te roepen, waarbij zijn oh zo mooie spierwitte tanden blikkeren. (Voor de rest is ie eigenlijk best lelijk, maar dit maakt alles goed).
Mijn kapper die naast de super zat is verdwenen (ook een verhaal apart), dat scheelt weer 5 minuten groeten en praten enzovoorts. Het reisbureau wat nu in het pand zit ga ik niet gebruiken, dus ik hoef niet te zwaaien. Nog niet.
En dan ben ik bij de supermarkt. Poeh poeh.

"two front legs and two back legs"

Even hallo zeggen tegen de security, ‘how are you’ tegen de manager, een high five met het sigarettenmeisje en dan heb ik de groenten afdeling bereikt.
Daar mijn spulletjes bij elkaar zoeken, naar het weegmeisje die me steevast ‘Mammie’ noemt.
Een babbeltje met de dames van het ‘kant en klare eten’ en door naar de slager. Daar staan doorgaans een stuk of vijf mannen te hakken en te snijden, is er een nieuwe lichting personeel-in-opleiding, dan staan er wel tien of twaalf man, die aanwijzingen krijgen en dapper mee hakken. 🪓
Ik bestel vier kippenpoten: two front legs and two back legs. Beetje flauw natuurlijk, maar anders wordt het leven zo saai. Het nieuwe joch kijkt me wat glazig aan, roept iets tegen zijn collega’s en er komt er één aanlopen met een grote grijns op zijn snuit. Hij zou madam wel even helpen. Hengelt twee poten uit de bak en legt ze op het schaaltje, pakt er nog twee en legt ze omgedraaid tegenover de andere twee. Look Maa'm, zegt ie stralend: These two are front, these are back! We schieten samen in de lach. Eindelijk iemand met humor!! Dat tref je hier maar zelden! Zijn collega’s komen ook even kijken en lachen om het hardst! Heeft ie toch mooi de grap van de maand gemaakt door de eerste kip met vier poten voor me in elkaar te zetten.

"One chicken no cut!!"

Ik loop nog na-grinnikend door, zwaaiend naar de vis-meneren, de naastgelegen Pork-afdeling op. (De varkjes zitten hier nu eenmaal in een gesloten afdeling.) Soms hebben ze ham of salami of een verse zending Duitse worstjes. Een welkome afleiding in een menu met altijd maar kip/koe/schaap. Het hele zaag-team staat blij te zwaaien. Ja inderdaad: zaag-team. Zo goed als alle varkensproducten zijn alleen bevroren verkrijgbaar (hier groeien nu eenmaal geen varkens) en de meeste klanten laten dat van tevoren in stukjes zagen. Je pakt je stuk vlees of spek uit een van de vriezers, gaat naar de balie en daar zagen ze het in de gewenste dikte of blokjes.
Ik zal dat even uitleggen: kip, schaap, koe en ook vark wordt hier tot in de botjes benut. Het wordt in stukken gehakt, of als het bevoren is gezaagd en gaat zo de pan in. Bone-in noemen we dat. Als ik een hele kip koop, dan snappen ze niet dat wij die in de grill doen, de andere klanten laten hem in stukken hakken voor in de curry of de abodo. Toen ik hier pas woonde wist ik dat nog niet: two chickenlegs please! Waarop ik steevast hoorde: You want cut? Uhhh???? Vers geïmporteerd uit Nederland dacht ik toch bijna dat de brave man me aan het uitschelden was. 🤣🪓

IMG 20190321 230752147IMG 20190321 230752147 600 450
One chicken no cut!! Roep ik tegenwoordig keihard zonder gene, om te voorkomen dat ze de kip alsnog met een hakbijl te lijf gaan. Liefst natuurlijk als ik visite bij me heb die dit fenomeen niet kent.😇

Dat overleefd hebbende… wandel ik langs de zuivel afdeling en pak daar mijn spullen.
Ik heb altijd een riante katoenen schoudertas bij me waar ik alles in doe, tot ik het bijna niet meer kan dragen, dan ben ik klaar, want ik moet er ook nog mee naar huis. Ze weten het intussen en niemand vindt het raar, ik ben de Madam met the-magic-bag, want bij de kassa sta ik soms zelf verbaasd wat er allemaal uitkomt. Een nieuwe security kan daar helemaal van in de stress schieten: ze stopt alles in haar tas!!! Maar dat kan niet! De mannen die de schappen bevoorraden en bewaken stellen hem dan gerust. Doet ze altijd, is goed!

Ik sluit me aan in de rij. Zeker als het eind van de maand er (bijna) is, dus de salarissen net betaald, kan het enorm druk zijn: er is weer geld voor boodschappen en de supermarkt springt daar handig op in met allerlei aanbiedingen.
We wachten allemaal rustig op onze beurt. Er wordt niet gemopperd, niet geduwd, niet ‘voorgepiept’, sommige zingen zachtjes mee met de radio. Een mevrouw met een baby op haar arm wordt uit de rij achterin naar voren gestuurd en ook ondergetekende ‘oudere mevrouw’ wordt met regelmaat aangeboden dat ik wel eerst mag. Als ik zeg dat het niet hoeft en ze vriendelijk bedank voor het aanbod, knopen we een praatje aan: ‘where are you from’ de standaard vraag die ik al duizenden keren heb beantwoord.
En zo vliegt de tijd.
Het is buiten 40 graden, morgen schakelt de radio over op…. Kerstliedjes… kan niet wachten!!! 🤦‍♀️

 

Pin It