Het vervolg op 'this is the moment' (Een visum voor Dubai).

Dan ben je getrouwd 👰🏽 🤵🏽 en krijg je een huwelijksakte en die moet dan met een deftig woord ‘geattesteerd’ worden, om geldig te zijn in het land waar je woont.
Dat betekent in het kort: naar het ministerie van Buitenlandse zaken, document afgegeven aan de balie,  10 euro erbij en dan een flink poosje later krijg je het terug met een sticker en een handtekening: ‘Ja! Dit document is echt’.

Als een hazewind naar de Ambassade van de UAE in Nederland, een iets rianter bedrag neergelegd en weer een poosje wachten: nog een sticker en een handtekening: ‘Ja de sticker is echt’ of het document of allebei.
Mooi! Echtgenoot daags erna op het vliegtuig gestapt om in Dubai de rest alvast in gang te zetten. Ik had nog een paar dagen vakantie!

"Nou kan dat van alles betekenen of helemaal niks"

Eind november terug, visa was er natuurlijk nog lang niet, maar met de beplakte huwelijksakte, die intussen ook nog op het Ministerie hier in Dubai van een sticker en handtekening was voorzien (uiteraard tegen betaling) en bewijs dat de procedure in gang was, zóu het goed moeten komen.
Keurig geland, in de rij, paspoort overhandigd…. Werd ik aangekeken, nog eens gebladerd…. Er werd iets in het Arabisch op een geel plakbriefje gekrabbeld, dat werd op mijn paspoort geplakt met de mededeling: Office 1!

Nou kan dat van alles betekenen of helemaal niks… maar je weet het niet? Echtgenoot geappt: ‘Office 1’!  ‘No worries, ik ga vast bellen’! We hadden op eventuele problemen gerekend, omdat sinds een poosje de ‘Schengenregel’ (na 90 dagen in het land, moet je er 90 dagen uit) hier ook was ingevoerd, alleen wist niemand precies wanneer ze waren begonnen met tellen. We hadden een local friend paraat, in geval van problemen zou hij naar de airport komen om dingen voor ons te regelen. Paspoort overhandigd, er werd gebladerd, gekeken, getypt…. Mijn knietjes begonnen bijna te bibberen…en toen hoorde ik het verlossende geluid van ‘het stempel’ tjsak-tsjak! Met een vriendelijk ‘Welcome in Dubai’ kreeg ik mijn rode boekje weer terug!

Ik was weer thuis! En dan gaat de mallemolen aan de gang, eerst de huwelijksakte, dan de visa aanvraag: manlief moet een salariscertificaat aanleveren om aan te tonen dat ie genoeg verdiend om mij te onderhouden, dan moet je overal kopietjes van hebben: beide paspoorten, het entry-stempel in je paspoort, het huurcontract van je huis,  een kopie van je telefoonrekening, kopietje van de ID van manlief, speciale pasfoto’s, allerlei aanvraag formulieren in heel-veel-voud, die in een speciaal daarvoor bestemd ‘typing-centre’ in het Arabisch voor je worden ingevuld (uiteraard tegen betaling).

"Remove Bra!"

Alles wordt van het ene naar het andere kantoor gesleept, gestempeld en weer teruggebracht. En daar zijn ze een paar weken druk mee. Gelukkig hebben we daar een PRO voor, want anders word je dol. In de tussentijd mag je dan op voor je ‘medical’: bloedonderzoek en longfoto’s om uit te sluiten dat je ‘enge ziektes’ het land binnenbrengt. En dan nog wat vinger, nou zeg maar volledige handafdrukken en een Irisscan.

De medical was helemaal geweldig, ik was sowieso de enige witte mevrouw met nog een minuscuul klein Indiaas mevrouwtje, tussen een tachtig-tal mannen van allerlei pluimage. Op zeker moment werden we samen in een hokje ter grootte van een flinke bezemkast gedirigeerd, met de gesnauwde opdracht: ‘Remove Bra’. 🤷🏽‍♀️
Iedereen kent wel het trucje hoe je je BH uitdoet, terwijl je je T-shirt aanhoudt…toch?? En dan sta je daar met je bh in je hand. Geen plankje, geen tas? Het Indiase mini-vrouwtje was in het verste hoekje van de ‘kast’ gekropen en moffelde haar mini behaatje in haar broekzak, nou die had ik ook niet… dus dan maar dubbeld op de grond in de hoek. Na bevestigd te hebben dat ik ‘No Pregnant’ was, de longfoto laten maken en als een speer weer terug het hokkie in om ‘de dames weer in de verpakking te hijsen’.

Wat een gedoe! Op naar de bloedprik 🩸 mevrouw die duidelijk haar dag niet had vermoed ik, ze zat zo opgesteld dat er geprikt werd in je rechterarm, punt! Bij mij zit daar géén bloed, dat heb ik afgelopen jaren ruimschoots bewezen, ze kunnen prikken en graven wat ze willen, ik krijg blauwe plekken en zij: géén druppel. Voor alle zekerheid wilde ze eerst de rechterarm toch controleren, de stuwband werd moordend strak om mijn arm gedaan, maar na wat kijken en voelen besloot ze knorrend en mopperend dat ik gelijk had. What to do??

Stamps

Toen naar de vingerafdrukken-mevrouw, waar ik na binnenkomst, acuut weer de deur uit werd gebonjourd: ‘Dress up!’ Oh ships… korte mouwen, overheidsinstantie, vest vergeten…Stommmmm! Dan morgen maar terug.

"ze rijdt net zo snel als een afremmende slak"

Zogezegd en gedaan. Keurig in een lange jurk met lange mouwen, sjaal om het nekje, geen bloot te zien. Komen we daar: deur dicht, mevrouw niet aanwezig. Wanneer komt ze weer? ‘We don’t know’. Dan maar naar een van de andere kantoren want zonder fingerprints géén visa aanvraag.
Volgens onze PRO zat er eentje vlakbij waar we wonen. Inderdaad: zat. Die was op onverklaarbare wijze verdwenen. In het betreffende pand verkochten ze nu spijkerbroeken.
Op internet gespeurd naar de volgende locatie, daar aangekomen: ‘Nee we doen hier alles maar géén fingerprints.’

Oké, de volgende dan maar: gebeld tot hoe laat zijn jullie open? ‘Half drie.’ Redden we net! Zoef in de auto rijden vijf over twee het terrein op: briefje op de deur: closed!
Dan hebben we er nog één, een stukje buiten de stad, zullen we? We waren toch al de hele dag onderweg en allebei inmiddels voorzien van een puntsik en hangoren, dus wie doet ons wat?
Daar aangekomen stonden er minstens 300 mannen in diverse rijen. Gezellig druk! We hadden misschien toch beter brood mee moeten nemen??
Bij de balie verteld waar we voor kwamen: ‘O meneer gaat u maar even zitten, mevrouw u mag door die deur’. Gelukkig heb je in veel gebouwen, een afdeling waar vrouwen alleen door vrouwen worden geholpen. Zo ook hier!!!! Yess!! 10 minuten later was alles voor elkaar... Eitje!

Toen ook de medical was goedgekeurd met onze PRO (een bijzonder lieve vrouw uit Sri-Lanka, die héél goed is in deze dingen, alleen ze rijdt net zo snel als een afremmende slak…) voor ons uit in de auto met een bloedgang van zeker 40 km 🐌🐌🐌🐌 per uur- naar Immigratie.

Onderweg nog ergens een formulier opgedoken, ergens nog een vergeten kopietje gemaakt en toen het hele pakket ingeleverd…. Alsjeblieft alles goed nu? En YES!! Goedgekeurd!
Dan krijg je een ontvangstbewijs waarmee je aan het einde van de middag je entry permit mag ophalen. Dan ben je er nog steeds niet hoor!! Wel bijna.

Dat document moet nog gestempeld worden aan de grens óf tegen riante betaling op een ander kantoor. Wij in de auto 85 km naar de grens gereden, document gestempeld, paspoort gestempeld,  en ook dit kreeg ik terug met een vriendelijk” ‘Welcome in Dubai’. Diezelfde 85 kilometer terug. Gestempeld document samen met het paspoort ingeleverd en op 31 december had ik mijn visa sticker in mijn paspoort!
Stelt niks voor toch?

Pin It