In Dubai zijn de regels op het beursterrein aan voortdurende aanpassing onderhevig en dat is lastig. Het 1e jaar mochten we met onze auto het terrein op, spullen uitladen, auto weg en klaar.

Jaar twee hadden ze bedacht dat er géén ‘private car’ het terrein op mocht. We konden van alles bedenken, maar zolang het géén busje of truck was: ‘No entrance’. Dan zit er weinig anders op dan vóór de poort ‘onze karavaan’ op te bouwen, want lopend mochten we er wel naartoe…. Al is het een héél eind lopen. Dan doen we dan ook maar, met véél bekijks om ons heen. De spullen uitgeladen, Jouke ergens parkeren en ik zat in de tussen tijd op de stoep naast mijn hoop spullen, je moet wat? Al gauw komt er een stel mannetjes aan, die vriendelijk vragen of ik hulp kan gebruiken, maar we moeten nog even op ‘Boss’ wachten, als die er is: dan graag!

"Regels zijn regels!"

Jaar drie hadden we besloten ‘slim’ te zijn en een ‘busje met driver’ te lenen van een bevriende relatie. Jouke ging ‘met de bus’ mee, en ik met een taxi en via een andere ingang het gebouw in.

Simpel zou je denken? Nee!.

Wat blijkt? De ‘driver’ moet bij aankomst op het terrein een bonnetje ophalen (tegen betaling van een klein bedrag) een zogenoemde ‘entry-pass’. Dat bonnetje geeft ie aan de bewaking bij ‘de poort’, die controleert dan of het kenteken klopt en wie en wat er in het busje zit.
Dat wist onze ‘driver’ dus niet (en wij ook niet), zodat ze na een flinke poos ‘in de file voor de poort’ hadden gestaan, rechtsomkeert konden maken, op zoek naar de ‘entry-pass’. Regels zijn regels!
De 'pass' uiteindelijk gevonden en betaald, en wederom in de rij aansluiten.
beurs pass

Het spul komt weer ‘bij de poort’, de security bestudeert de entry-pass en komt tot de schokkende conclusie dat er op het handgeschreven bonnetje staat: 1 bus-vehicle, numberplate bladiebla, 1 person. En wat denk je??
Er zitten 2 mensen in de bus… Maar dààt kan niet!!! ‘No entrance!!!’.

De driver had intussen een piepstemmetje en Jouke had het volume van zijn stem nét opgeschroefd tot standje 15. Op dat moment had ik de euvele moed te bellen omdat ik het nu toch wel érg lang vond duren… Waarop mijn gesprek aangepakt werd, maar ik vanuit het borstzakje mocht meeluisteren. Ik snapte het gelijk. Hij was een beetje druk.

Hoorde Jouke op luide toon de oren van de security ‘geluidstechnisch even wassen’ en om eerlijk te zijn, dat kan hij erg goed. Voor alle duidelijkheid: we worden hier wel ‘een beetje boos’ maar vloeken of schelden doen we niet. We beledigen niemand, behandelen iedereen met respect. Maar ‘groot en wit’ uitstappen en met luide stem spreken’ is wel een gevleugelde én beproefde methode.

Deze poortwachter was in eerste instantie voor géén van de opties bevattelijk en nam zijn taak héél erg serieus. Jouke was na een dik uur, niet van plan nog een keer rechtsomkeert te maken om het cijfer ‘1’ ‘met een stomp potlood’ in een ‘2’ te laten veranderen. Om daarna wederom achter in de rij aan te sluiten. (Die door dit ‘akkefietje’ groeide als ‘een klimop in de volle zon’…)

"Nou…." Zegt de ijverige beveiliger, die inmiddels wel door had dat er iets moest gebeuren, "als u nu uitstapt en 10 meter terugloopt, dan links over de stoep en dan door het draaihek … dan mag de auto verder rijden en kunt u verderop weer instappen".

Only in Dubai!

Ook in deze serie:

Beurs 1

Beurs 2

Pin It